Pedagogika waldorfska z ogromną powagą pochyla się nad istotą swobodnej zabawy, uznając ją za najważniejszą działalność małego dziecka. Zabawa jest przede wszystkim ruchem, uzewnętrznieniem się siły która pragnie wyrzucić na zewnątrz kłębiącą się w ciele dynamikę tworzenia. Zabawa to poznawanie i doświadczanie świata w działaniu. Daje możliwość wyrażania swojej indywidualności i charakteru. Pozwala na odczytanie jego indywidualnych potrzeb, mówi o trudnościach z jakimi dziecko się zmaga. Zabawa jest kopalnią wiedzy o dziecku dlatego też jest potrzebna nie tylko samemu dziecku ale i wychowawcy, aby dobrze wspierać dziecko w rozwoju element zabawy jest nieodłączną częścią wychowania.

„Tutaj dziecko jest samo ze sobą, nie podlega żadnemu innemu porządkowi z zewnątrz, żadnemu narzucanemu celowi, żadnemu instruowaniu czy pouczaniu, jest posłuszne wyłącznie własnemu chceniu. Bawiąc się, stanowi ze sobą jedność.